Anti…

Την έχετε δει τη διαφήμιση που η γκόμενα λέει με νόημα στον τύπο “πάω μέσα, θα ‘ρθεις;” κι εκείνος απαντάει, “άσε, τώρα μπήκα στα ΚΕΠ!”;  Απαράδεκτη δεν είναι;  Πρέπει δηλαδή να το φωνάζουν ότι τους διαφημιστές για τις διαφημίσεις του δημοσίου τους επιλέγουν με μέσον;  Άσε που το πρώτο πράγμα που σου ‘ρχεται στο μυαλό όταν την βλέπεις είναι “σκέψου πόσο δύσκολο είναι να ξεμπερδευτείς με το δημόσιο”!

Τες πα, δεν θέλω να μιλήσω για τη διαφήμιση, αλλά για την ουσία των ΚΕΠ.
Βασικά, θέλω να βροντοφωνάξω πόσο θετικό βήμα είναι και πόσο ενθουσιασμένος είμαι από την απίστευτη λειτουργία τους!  Πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά μας από τότε που μπηκαν στη ζωή μας!

Πριν κάποια χρόνια, εγώ που είμαι από χωριό και σπούδαζα μακριά από τον τόπο μου, για οποιοδήποτε κρατικό έγγραφο που χρειαζόμουνα ακολουθούσα την εξής διαδικασία:  Έπαιρνα τηλέφωνο την μάνα μου, της ζητούσα το χαρτί που ήθελα κι εκείνη πήγαινε στην αρμόδια υπηρεσία, έβρισκε τον αρμόδιο υπάλληλο και έλεγε “Κυρά Κατερίνα θα μου δώσεις μια βεβαίωση απόδοσης ΑΦΜ του γυιού μου;”.  Η κυρά Κατερίνα που την ήξερε χρόνια τη μάνα μου δεν έμπαινε σε διαδικασίες του στυλ “πρέπει να ρθει ο ίδιος να κάνει αίτηση, κλπ”, έβγαζε κατευθείαν το έντυπο, το ‘παιρνε η μάνα μου και μου το ‘στελνε!

Τώρα όμως με τα ΚΕΠ!…

Ως γνωστός ιντερνετάκιας έχω ανοίξει εδώ και καιρό λογαριασμό χρήστη του διαδικτυακού τόπου των ΚΕΠ ώστε να μπορώ να εκμεταλλευτώ τις online υπηρεσίες που παρέχουν.  Πρόσφατα μου ζήτησαν από έναν ασφαλιστικό φορέα αντίγραφο βεβαίωσης απόδοσης ΑΦΜ και επειδή δουλεύω μακριά από την εφορία μου έπρεπε να βρω τρόπο να την παραλάβω.  “Παιχνιδάκι”, λέω.  Μπαίνω στο kep.gov.gr για να κάνω την αίτηση.  Μετά από λίγο ψάξιμο βλέπω ότι δεν μπορείς να κάνεις την αίτηση από το site αλλά μπορείς από το ΚΕΠ της περιοχής σου. 

Πάω 18.45′ στο ΚΕΠ της Ακαδημίας.  Μέσα στο ΚΕΠ γίνεται πανικός ενώ ένας τσοσμπά της δημοτικής αστυνομίας έχει κλείσει την είσοδο και σε ρωτάει τι θες.  “Τι θες;”, με ρωτάει.  “Βεβαίωση ΑΦΜ” του απαντάω.  “Αύριο” μου λέει, “έχει πολλή δουλειά σήμερα!”.  “Μα” του κάνω άναυδος, “τι ώρα κλείνει;”.  “Στις οκτώ, αλλά έχει πολλή δουλειά”.  Τον κοιτάω σαν χαζός.  “Έχει αλλού ΚΕΠ, εδώ κοντά;” τον ρωτάω.  “Στο Σύνταγμα”, μου λέει και τραβάει μια τζούρα από τον φραπέ του.

Αρχίζω να ανηφορίζω την Ακαδημίας και σκέφτομαι το σλόγκαν: “ΚΕΠ μπήκες;”.  Πώς να μπω αφού είχε κλείσει την είσοδο ο μπάτσος!

Φτάνω στο Σύνταγμα και περνάω πανηγυρίζοντας σχεδόν την είσοδο.  Κι εκεί πανικός.  “Τι θέλετε;”, με ρωτάει μια κοπέλα.  “Αντίγραφο απόδοσης ΑΦΜ”, της λέω.  “Δε γίνεται”, μου λέει, “μόνο φορολογική ενημερώτητα μπορούμε να δώσουμε”.  “Μα” επαναλαμβάνω την κλασική μου ατάκα.  “Δε γίνεται”, επαναλαμβάνει, “δεν μας το έχουν ενεργοποιήσει στο σύστημα”.

Βγήκα από το ΚΕΠ Συντάγματος και πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου:  “Έλα μάνα, θα πας στην κυρά Κατερίνα να σου δώσει μια βεβαίωση απόδοσης ΑΦΜ;”!  Μετά από δύο μέρες, το έγγραφο ήταν στα χέρια μου…

Οχτώ παρά δέκα το πρωί, καθώς κατεβαίνω τις κυλιόμενες στο Μετρό στο Μοναστηράκι συνειδητοποιώ ότι έχει αλλάξει ο μήνας και η κάρτα απεριορίστων δεν ισχύει πλέον.

Αυτό το μήνα δε θα βγάλω κάρτα γιατί τον μισό θα τον περάσω μακριά από την πρωτεύουσα.  Θα βγάλω όμως δύο εβδομαδιαία.  Και πως τα ‘χω καταφέρει έχω πάνω μου ακριβώς 10 ευρώ.  Όσο κάνει και το εισιτήριο.  Πάω στο γκισέ λοιπόν να πάρω το εβδομαδιαίο μου.

“Οχτώ η ώρα ανοίγει” μου κάνει η κυρία που καθαρίζει τη τζαμαρία.

Οχτώ;  Και τι;  Θα περιμένω δέκα λεπτά;  Πάω απέναντι, στα αυτόματα εκδοτήρια εισιτηρίων.  Εισιτήρια για όλα τα γούστα, σε όλες τις τιμές και όλα τα χρώματα.  Πάρε κόσμε. 

“Ένα εβδομαδιαίο των δέκα ευρώ” λέω στο μηχάνημα.  “Δεν έχω” μου κάνει εκείνο.  “Θες ένα ομαδικό των δέκα ευρώ για το αεροδρόμιο;”.  “Όχι” του απαντάω. “Ε, τότε περίμενε”.

Και περίμενα.  Η κοπέλα το άνοιξε το εκδοτήριο στις οχτώ παρά τρία.  Μπροστά μου ήταν μια κυρία που περίμενε για να βγάλει κάρτα απεριορίστων.

“Γιατί δεν το ανοίγουν πιο νωρίς;” ρωτάω την κοπέλα.  “Απέναντι δεν τα ‘χει όλα τα εισιτήρια”.

“Γιατί έτσι είναι το πρόγραμμα”, μου απαντάει απότομα και μου δίνει το εισιτήριο.

Άντε, σοβαρά;

“Κακώς” της λέω και φεύγω.

“Στην Ελλάδα ζεις, τι περίμενες;”, μου κάνει η κυρία που πήρε πριν από μένα την κάρτα της.

Έλα ντε, τι περίμενα;

Πόσο παράλογος είμαι!

Ένας σταθμός που εξυπηρετεί χιλιάδες άτομα κάθε μέρα δεν έχει εκδοτήριο από τις 5 μέχρι τις 8 το πρωί.  Γιατί;  Για να μην πληρώσουν έναν υπάλληλο για τρεις ώρες; Για να μη ξυπνήσουν τον καϋμένο τον υπάλληλο από τις 4;  Γιατί δεν χρειάζεται υπάλληλος;

Όχι.  Απλά, γιατί δεν τους ενδιαφέρει.  Γιατί όποιος κι αν είναι αυτός που πήρε αυτή την απόφαση δεν πρόκειται να λογοδοτήσει ποτέ και σε κανέναν για την ταλαιπωρία τη δική μου και των άλλων που περιμέναν στην ουρά να ανοίξει το εκδοτήριο.  Όπως δεν θα τ’ ακούσει από κανέναν γιατί ενώ κάθε μήνα πωλούνται χιλιάδες κάρτες απεριορίστων διαδρομών κανένας σταθμός δεν έχει θήκες για τις κάρτες.  Όπως και προφανώς δεν τ’ άκουσε από κανέναν για το ότι στο σταθμό των Αμπελοκήπων οι κυλιόμενες ήταν χαλασμένες για πάνω από ένα μήνα.  Ή για το ότι όταν για άλλη μια φορά ”ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας” σε ένα σταθμό, δεν είναι λογική η λύση “τα άτομα με κινητικά προβλήματα να εξυπηρετηθούν από άλλο σταθμό”.

Αλλά βλέπεις στο Μετρό δεν μπορείς να βρεις το μεγάλο αφεντικό και να τα πεις.  Άμα θες να κάνεις τα παράπονά σου άντε το πολύ πολύ να βρεις τον υπεύθυνο σταθμού βάρδιας.  Κι αυτός θα σου πει ότι φταιν’ οι “από πάνω”.  Ή θα συμπληρώσεις το ερωτηματολόγιο, με το οποίο αμφιβάλλω αν ασχολείται και κανένας.  Γιατί δε γίνεται όλα αυτά να μην τα αναφέρει κανείς τόσα χρόνια…

Το κακό είναι ότι δεν ξέρω πώς να αντιδράσω…  Αν αρχίσω να πηγαίνω παντού με τα πόδια μάλλον δεν θα τους πολυπειράξει, ε;