Anti…

Φωτιά.

Η χώρα μας ασχολείται με το θέμα μόνο και μόνο για να μη γίνει ρεζίλι και πληγεί ο τουρισμός.

Ο πατέρας χάνει το παιδί του, αλλά αποφασίζει να χαρίσει τα όργανά του.  Και μάλιστα σε Έλληνες.

Μένουμε μαλάκες!

Κλάμα, λυγμός, οδυρμός.  Πώς έγινε αυτό;  Πώς το κάναμε εμείς αυτό;  Εδώ στο Greece δεν γίνονται αυτά.  Εδώ στο Mykonos είμαστε όλοι καλοί και φροντίζουμε να είναι και οι επισκέπτες.  Δεν θα επιτρέψουμε να μεταφερθούν εδώ πρακτικές μεγαλουπόλεων, λέει ο δήμαρχος.  Να φτιάξουμε ιδιωτική αστυνομία, λέει ο υπουργός.

Είμαστε μαλάκες!

Πράγματα και καταστάσεις που όλοι γνωρίζουμε, όταν έρθουν στο φως τα αρνούμαστε.  Βάζουμε το κεφάλι μέσα στο χώμα σαν στρουθοκάμηλοι και ρίχνουμε κατάρες στους πάντες και τα πάντα.

Εμείς είμαστε υπεύθυνοι και γι’ αυτό το θάνατο.  Εμείς που βλέπουμε τέτοιες συμπεριφορές από μαγαζιά και αντί να τους το κλείσουμε το μπουρδέλο, συνεχίζουμε να πηγαίνουμε - όχι, δεν το ‘γραψα καλά… συνεχίζουμε να παρακαλάμε τον φουσκωτό που είναι στην πόρτα να μας αφήσει να μπούμε κι εμείς λίγο.  Εμείς που δεχόμαστε τέτοια ευχολόγια από κάθε ανευθυνουπεύθυνο κάθε φορά που γίνεται τέτοια μαλακία - το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο / μηδενική ανοχή / κλπ.

Ποια μηδενική ανοχή;

Οι 3 από τους 4 είναι ήδη έξω!  Κι ο τέταρτος κάτι μου λέει ότι μόλις κοπάσει λίγο ο θόρυβος και στραφούν αλλού οι κάμερες θα βγει κι αυτός να …δουλέψει και πάλι.

Όχι, δεν ζητάω αίμα.  Όχι, δεν θέλω να βρω εξιλαστήρια θύματα ή να κάνω τον δικαστή από τον καναπέ του σπιτιού μου.  Απλά διαπιστώνω, ότι κάτι δεν πάει καλά.  Όπως το διαπίστωσε και ο Πατέρας του Παιδιού που σκοτώθηκε.

Live your Myth in Greece!

Υ.Γ. Σκεφθείτε το θύμα να μην ήταν τουρίστας, αλλά μετανάστης…

Δε θέλω να μπώ στην ουσία του θέματος γιατί είναι μεγάλο και δεν αναλύεται έτσι απλά σε ένα blog.  Άλλωστε πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε σημαντικό μερίδιο ευθύνης για το ό,τι έγινε με το Σκοπιανό…

Από το ότι ακολουθούσαμε το ακροδεξιό παπαδαριό και φωνάζαμε Macedonia is Greek κι οι ξένοι καταλάβαιναν ότι θέλαμε να καταλάβουμε τα Σκόπια μέχρι το ότι τόσα χρόνια μετά είμαστε κολλημένοι στις αρχικές μας θέσεις που δε βγάζουν πουθενά…

Αλλά το πιο σημαντικό λάθος μας σε ότι έχει να κάνει με το Μακεδονικό είναι το ότι ανεχόμαστε τις κυβερνήσεις που μας κοροϊδεύουν ή μάλλον, δεχόμαστε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας…

Όχι στο όνομα Μακεδονία λένε πολιτικοί, όχι στην αρπαγή της Ιστορίας μας και άλλες μαλ$%ίες, για να τα ακούμε εμείς και να τους ψηφίζουμε και να λέμε ότι Αυτοί Ναι, είναι άνθρωποι που δεν ξεπουλάνε την πατρίδα! 

Και βέβαια σε όλο τον κόσμο τα Σκόπια τα λένε Μακεδονία (όχι FYROM, όχι ΠΓΔΜ, όχι Σλαβομακεδονία, όχι Νέα Μακεδονία, όχι Βόρεια Μακεδονία), απλά Μακεδονία!  Κι εμείς είμαστε οι μόνοι που τα αποκαλούμε ΠΓΔΜ, FYROM και Σκόπια!  Σωστά; 

Αμ, δε…  Ούτε εμείς τα αποκαλούμε έτσι, κι εμείς Μακεδονία τα λέμε, αλλά δεν μας το λέμε για να μην μουτζώσουμε τα μούτρα μας…  Ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω διαφημίσεις…

έξυπνη, ε;  και στην επόμενη…

Μακεδόνια!

Το σηματάκι της κινητής, σας θύμισε κάτι; Σωστά, Cosmofon όπως λέμε… Cosmote Group.  Όπως λέμε εταιρεία που ανήκει στο ελληνικό δημόσιο, στο ελληνικό κράτος!

Γιατί όταν πρόκειται για λεφτά, όλα ξεπουλιούνται ;) !

Ας σταματήσουμε λοιπόν να τα ρίχνουμε όλα στους άλλους κι ας αντικρύσουμε την πραγματικότητα.  Ας σταματήσουμε τις εθνικιστικές κραυγές κι ας δεχτούμε τη πιο βολική λύση.

Στο κάτω κάτω, τα Σκόπια δεν βρίσκονται στο Βόρειο Πόλο… αλλιώς λέγεται η περιοχή που βρίσκονται και έτσι τα λέγαμε κι εμείς μέχρι τη δεκαετία του ’80 (τουλάχιστον στο βιβλίο γεωγραφίας της Ε’ Δημοτικού εκείνης της εποχής).

Την έχετε δει τη διαφήμιση που η γκόμενα λέει με νόημα στον τύπο “πάω μέσα, θα ‘ρθεις;” κι εκείνος απαντάει, “άσε, τώρα μπήκα στα ΚΕΠ!”;  Απαράδεκτη δεν είναι;  Πρέπει δηλαδή να το φωνάζουν ότι τους διαφημιστές για τις διαφημίσεις του δημοσίου τους επιλέγουν με μέσον;  Άσε που το πρώτο πράγμα που σου ‘ρχεται στο μυαλό όταν την βλέπεις είναι “σκέψου πόσο δύσκολο είναι να ξεμπερδευτείς με το δημόσιο”!

Τες πα, δεν θέλω να μιλήσω για τη διαφήμιση, αλλά για την ουσία των ΚΕΠ.
Βασικά, θέλω να βροντοφωνάξω πόσο θετικό βήμα είναι και πόσο ενθουσιασμένος είμαι από την απίστευτη λειτουργία τους!  Πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά μας από τότε που μπηκαν στη ζωή μας!

Πριν κάποια χρόνια, εγώ που είμαι από χωριό και σπούδαζα μακριά από τον τόπο μου, για οποιοδήποτε κρατικό έγγραφο που χρειαζόμουνα ακολουθούσα την εξής διαδικασία:  Έπαιρνα τηλέφωνο την μάνα μου, της ζητούσα το χαρτί που ήθελα κι εκείνη πήγαινε στην αρμόδια υπηρεσία, έβρισκε τον αρμόδιο υπάλληλο και έλεγε “Κυρά Κατερίνα θα μου δώσεις μια βεβαίωση απόδοσης ΑΦΜ του γυιού μου;”.  Η κυρά Κατερίνα που την ήξερε χρόνια τη μάνα μου δεν έμπαινε σε διαδικασίες του στυλ “πρέπει να ρθει ο ίδιος να κάνει αίτηση, κλπ”, έβγαζε κατευθείαν το έντυπο, το ‘παιρνε η μάνα μου και μου το ‘στελνε!

Τώρα όμως με τα ΚΕΠ!…

Ως γνωστός ιντερνετάκιας έχω ανοίξει εδώ και καιρό λογαριασμό χρήστη του διαδικτυακού τόπου των ΚΕΠ ώστε να μπορώ να εκμεταλλευτώ τις online υπηρεσίες που παρέχουν.  Πρόσφατα μου ζήτησαν από έναν ασφαλιστικό φορέα αντίγραφο βεβαίωσης απόδοσης ΑΦΜ και επειδή δουλεύω μακριά από την εφορία μου έπρεπε να βρω τρόπο να την παραλάβω.  “Παιχνιδάκι”, λέω.  Μπαίνω στο kep.gov.gr για να κάνω την αίτηση.  Μετά από λίγο ψάξιμο βλέπω ότι δεν μπορείς να κάνεις την αίτηση από το site αλλά μπορείς από το ΚΕΠ της περιοχής σου. 

Πάω 18.45′ στο ΚΕΠ της Ακαδημίας.  Μέσα στο ΚΕΠ γίνεται πανικός ενώ ένας τσοσμπά της δημοτικής αστυνομίας έχει κλείσει την είσοδο και σε ρωτάει τι θες.  “Τι θες;”, με ρωτάει.  “Βεβαίωση ΑΦΜ” του απαντάω.  “Αύριο” μου λέει, “έχει πολλή δουλειά σήμερα!”.  “Μα” του κάνω άναυδος, “τι ώρα κλείνει;”.  “Στις οκτώ, αλλά έχει πολλή δουλειά”.  Τον κοιτάω σαν χαζός.  “Έχει αλλού ΚΕΠ, εδώ κοντά;” τον ρωτάω.  “Στο Σύνταγμα”, μου λέει και τραβάει μια τζούρα από τον φραπέ του.

Αρχίζω να ανηφορίζω την Ακαδημίας και σκέφτομαι το σλόγκαν: “ΚΕΠ μπήκες;”.  Πώς να μπω αφού είχε κλείσει την είσοδο ο μπάτσος!

Φτάνω στο Σύνταγμα και περνάω πανηγυρίζοντας σχεδόν την είσοδο.  Κι εκεί πανικός.  “Τι θέλετε;”, με ρωτάει μια κοπέλα.  “Αντίγραφο απόδοσης ΑΦΜ”, της λέω.  “Δε γίνεται”, μου λέει, “μόνο φορολογική ενημερώτητα μπορούμε να δώσουμε”.  “Μα” επαναλαμβάνω την κλασική μου ατάκα.  “Δε γίνεται”, επαναλαμβάνει, “δεν μας το έχουν ενεργοποιήσει στο σύστημα”.

Βγήκα από το ΚΕΠ Συντάγματος και πήρα τηλέφωνο τη μάνα μου:  “Έλα μάνα, θα πας στην κυρά Κατερίνα να σου δώσει μια βεβαίωση απόδοσης ΑΦΜ;”!  Μετά από δύο μέρες, το έγγραφο ήταν στα χέρια μου…

Από μικρός τα πήγαινε πολύ καλά με τα γράμματα, αλλά όχι και τόσο καλά με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ήταν ντροπαλός και κάπως πιο αδύναμος χαρακτήρας. Όταν παίζανε ξύλο στο σχολείο ήταν μονίμως το παιδί που τις έτρωγε και τα υπόλοιπα παιδιά τον κοροϊδεύανε.

Μεγάλωσε όμως κι άρχισε να ανοίγεται. Διάβαζε χρόνια για να περάσει σε καλή σχολή και τα κατάφερε.

Με τις παρέες που έκανε στο Πανεπιστήμιο άρχισε να ανοίγεται.

Στα 25 του προσλήφθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες της χώρας.

Στα 30 του παντρεύτηκε την Κατερίνα. Μέσα σε 5 χρόνια απέκτησαν 3 παιδιά.

Στα 40 του ήταν διευθυντής της εταιρίας στην οποία εργαζόταν τα τελευταία 15 χρόνια και στα 50 του κατάφερε να την κάνει έναν από τους κυρίαρχους του κλάδου της στην Ευρώπη, δίνοντας δουλειά σε δεκάδες οικογένειες.

Στα 60 του πάντρεψε την κόρη του που του έκανε 2 εγγόνια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Στα 65 του βγήκε στη σύνταξη και με την Κατερίνα αποσύρθηκανε στη μικρή γωνιά της Ελλάδας που είχε γεννηθεί.

Πέθανε ευτυχισμένος στα 85 του, έχοντας ζήσει μια γεμάτη ζωή. Ευτυχισμένος.

Μοιάζει κάπως σαν Αμέρικαν Ντριμ, ε; Καλό θα ‘ταν για παραμύθι. Παραμύθι είναι. Γιατί στην Ελλάδα του 2007 η ιστορία μας κόπηκε κάπου λίγο πριν τα 25, πριν προσληφθεί στη δουλειά. Όχι ο Γιώργος Χ. γιατί ο χαρακτήρας του παραμυθιού μας αυτού είναι φανταστικός. Η ιστορία πέντε (μέσα σε διάστημα μικρότερο από 3 μήνες) όμως παιδιών, που θα μπορούσε να είναι αληθινή και να έχει μια εξέλιξη όπως εκείνη του παραμυθιού μας, όντως κόπηκε κάπου εκεί στην αρχή της 3ης δεκαετίας της ζωής τους, το 2007.

Διαβάστε παρακάτω:

Στρατιώτες που θα μπορούσαν να στελεχώσουν δύο διμοιρίες έχουν αυτοκτονήσει τα τελευταία 10 χρόνια, σύμφωνα με έρευνα του ΣΚΑΪ.

Σε ό,τι αφορά τους παράγοντες ο κ. Αργυρίου είπε ότι εκτός από τα ψυχολογικά προβλήματα που επιτείνονται με την κατάταξη στο στρατό, είναι η απάνθρωπη συμπεριφορά στελεχών των ενόπλων δυνάμεων.

Πηγή άρθρου: skai.gr 19/03/2007

Δεν είναι όλοι ικανοί για να γίνουν πολεμιστές. Όπως δεν είναι όλοι ικανοί για να γίνουν γιατροί, χορευτές, καθηγητές ή οτιδήποτε άλλο, έτσι δεν μπορούν όλοι να γίνουν φαντάροι - να αντέξουν την στρατιωτική ζωή. Και δε σημαίνει ότι πρέπει να έχεις ψυχολογικά προβλήματα για να μην μπορείς να αντέξεις την αδικία και την πίεση του να σε ρήξουν στα σκατά (=ελληνικός στρατός).

Όντως στον πόλεμο δεν είναι λογικό ο ένας να πάει και ο άλλος όχι. Δε χρειάζεται όμως να περνάμε μια ολόκληρη χρονιά από τη ζωή μας - σε περίοδο ειρήνης) γλείφοντας καραβανάδες και μετρώντας τις αντοχές μας. Άλλωστε πέρα από τις πρώτες 40 μέρες εκπαίδευσης η υπόλοιπη θητεία υπάρχει απλά και μόνο για να συμπληρώνεται ο αριθμός φαντάρων που απαιτείται για να δικαιολογούνται τόσοι αξιωματικοί.

Δεν είναι ακόμη λογικό για μια χώρα να κλείνει ένα από τα πιο παραγωγικά της κομμάτια (νέοι άνδρες 18-28 ετών) για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα σε στρατόπεδα, να ασχολείται με μαλακίες.

Μειώστε επιτέλους τη θητεία και κάντε ποιο ανθρώπινες τις συνθήκες διαβίωσης και εκπαίδευσης.

Χάνουμε πολλά στον στρατό. Τουλάχιστον να μη χάνουμε και το υπόλοιπο της ζωής μας.

χρήσιμο link: omhroi.gr

Από τότε που ήμουνα μικρό παιδί και πήγαινα δημοτικό θυμάμαι αυτήν την έρμη την παιδεία να δεινοπαθεί στα χέρια κάθε πολιτικού που τύχαινε να γίνει Υπουργός Παιδείας. Δε χρειαζόταν να αλλάξει κυβέρνηση για να αλλάξει τελείως η εθνική πολιτική για την παιδεία, αλλά κώλος στην καρέκλα του υπουργού και γινόμασταν πραγματικά κάθε φορά κώλος.

Τώρα που μεγάλωσα και πέρασα πλέον από όλα τα στάδια - ή σχεδόν όλα - του εκπαιδευτικού συστήματος μπορώ να πω ότι έχω μια πλήρη άποψη για το πως αυτό λειτουργεί. Αλλά δεν πρέπει να με νοιάζει πια, έτσι δεν είναι; Τελείωσα. Άρα δεν έχω λόγο να τα συζητάω… Κι όμως.

Λόγο και υποχρέωση έχουμε όλοι να τα συζητάμε. Γιατί μια κοινωνία χωρίς Παιδεία και Κοινωνική Περίθαλψη είναι καταδικασμένη. Είναι μηδέν.
Αλλά δεν έχουμε δικαίωμα να τα εκμηδενίζουμε όλα και ελαφρά τη καρδία να παίρνουμε θέση μην ακούγοντας την άλλη πλευρά.

Ένα σύστημα εκπαίδευσης που οι δάσκαλοι του Δημοτικού παίρνουν τα νέα βιβλία για να τα δουν και να τα διδάξουν στα παιδιά ένα μήνα αφού έχει ξεκινήσει η χρονιά, που τα περισσότερα Δημόσια Σχολεία έχουν ελλειπέστατες υποδομές, που στο Πανεπιστήμιο η καθηγήτρια μας έλεγε “πάρτε το Case Study και βγάλτε το μόνοι σας φωτοτυπία γιατί στο φωτοτυπικό του Πανεπιστημίου δε μου βγάζουν”, εννοείται ότι επιβάλλεται να αλλάξει. Αλλά όχι κάθε φορά και όχι με τόση προχειρότητα!

Η παιδεία χρειάζεται περισσότερα λεφτά. Λεφτά στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια για καλύτερες υποδομές, λεφτά στους δασκάλους ώστε στα παιδιά μας να θέλουν να τους δώσουν τις βάσεις για τη μόρφωσή τους οι καλύτεροι κι όχι όποιοι λάχει, λεφτά σε καλό σχεδιασμό και ποιοτική ύλη. Λεφτά στους ανθρώπους για να παράγουν κάτι καλό.

Και οργάνωση με τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση. Δεν είναι δυνατόν να διοικεί τις σχολές ο καλύτερος ή απλά ο πιο δικτυωμένος καθηγητής. Από πού ως πού μπορεί ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τα χρόνια της ζωής του στην επιστήμη του να διοικήσει και να επιβληθεί σε άλλους; Δε λέω, να του δώσουν κάποια τιμητική θέση, αλλά τη διοίκηση και τον έλεγχο - οργανωτικά και πειθαρχικά ζητήματα - να τα κάνει άλλος. Δε γίνεται σε κάθε Πανεπιστήμιο να υπάρχουν περιπτώσεις καθηγητών που κόβουν για την πλάκα τους ή για να φτιάξουν όνομα “δύσκολου” καθηγητή και αυτό που φταίει για την ελληνική κοινωνία και τη διοίκηση του υπουργείου να είναι οι Αιώνιοι Φοιτητές που αυτοί δημιούργησαν και που στο κάτω κάτω δεν κοστίζουν τίποτα και σε κανέναν!

Ας φτιάξουμε αυτά, τα βασικά, πρώτα και ας μιλήσουμε μετά για μεταρρυθμίσεις περί διάρκειας σπουδών και ιδιωτικών πανεπιστημίων!