Anti…

Οχτώ παρά δέκα το πρωί, καθώς κατεβαίνω τις κυλιόμενες στο Μετρό στο Μοναστηράκι συνειδητοποιώ ότι έχει αλλάξει ο μήνας και η κάρτα απεριορίστων δεν ισχύει πλέον.

Αυτό το μήνα δε θα βγάλω κάρτα γιατί τον μισό θα τον περάσω μακριά από την πρωτεύουσα.  Θα βγάλω όμως δύο εβδομαδιαία.  Και πως τα ‘χω καταφέρει έχω πάνω μου ακριβώς 10 ευρώ.  Όσο κάνει και το εισιτήριο.  Πάω στο γκισέ λοιπόν να πάρω το εβδομαδιαίο μου.

“Οχτώ η ώρα ανοίγει” μου κάνει η κυρία που καθαρίζει τη τζαμαρία.

Οχτώ;  Και τι;  Θα περιμένω δέκα λεπτά;  Πάω απέναντι, στα αυτόματα εκδοτήρια εισιτηρίων.  Εισιτήρια για όλα τα γούστα, σε όλες τις τιμές και όλα τα χρώματα.  Πάρε κόσμε. 

“Ένα εβδομαδιαίο των δέκα ευρώ” λέω στο μηχάνημα.  “Δεν έχω” μου κάνει εκείνο.  “Θες ένα ομαδικό των δέκα ευρώ για το αεροδρόμιο;”.  “Όχι” του απαντάω. “Ε, τότε περίμενε”.

Και περίμενα.  Η κοπέλα το άνοιξε το εκδοτήριο στις οχτώ παρά τρία.  Μπροστά μου ήταν μια κυρία που περίμενε για να βγάλει κάρτα απεριορίστων.

“Γιατί δεν το ανοίγουν πιο νωρίς;” ρωτάω την κοπέλα.  “Απέναντι δεν τα ‘χει όλα τα εισιτήρια”.

“Γιατί έτσι είναι το πρόγραμμα”, μου απαντάει απότομα και μου δίνει το εισιτήριο.

Άντε, σοβαρά;

“Κακώς” της λέω και φεύγω.

“Στην Ελλάδα ζεις, τι περίμενες;”, μου κάνει η κυρία που πήρε πριν από μένα την κάρτα της.

Έλα ντε, τι περίμενα;

Πόσο παράλογος είμαι!

Ένας σταθμός που εξυπηρετεί χιλιάδες άτομα κάθε μέρα δεν έχει εκδοτήριο από τις 5 μέχρι τις 8 το πρωί.  Γιατί;  Για να μην πληρώσουν έναν υπάλληλο για τρεις ώρες; Για να μη ξυπνήσουν τον καϋμένο τον υπάλληλο από τις 4;  Γιατί δεν χρειάζεται υπάλληλος;

Όχι.  Απλά, γιατί δεν τους ενδιαφέρει.  Γιατί όποιος κι αν είναι αυτός που πήρε αυτή την απόφαση δεν πρόκειται να λογοδοτήσει ποτέ και σε κανέναν για την ταλαιπωρία τη δική μου και των άλλων που περιμέναν στην ουρά να ανοίξει το εκδοτήριο.  Όπως δεν θα τ’ ακούσει από κανέναν γιατί ενώ κάθε μήνα πωλούνται χιλιάδες κάρτες απεριορίστων διαδρομών κανένας σταθμός δεν έχει θήκες για τις κάρτες.  Όπως και προφανώς δεν τ’ άκουσε από κανέναν για το ότι στο σταθμό των Αμπελοκήπων οι κυλιόμενες ήταν χαλασμένες για πάνω από ένα μήνα.  Ή για το ότι όταν για άλλη μια φορά ”ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας” σε ένα σταθμό, δεν είναι λογική η λύση “τα άτομα με κινητικά προβλήματα να εξυπηρετηθούν από άλλο σταθμό”.

Αλλά βλέπεις στο Μετρό δεν μπορείς να βρεις το μεγάλο αφεντικό και να τα πεις.  Άμα θες να κάνεις τα παράπονά σου άντε το πολύ πολύ να βρεις τον υπεύθυνο σταθμού βάρδιας.  Κι αυτός θα σου πει ότι φταιν’ οι “από πάνω”.  Ή θα συμπληρώσεις το ερωτηματολόγιο, με το οποίο αμφιβάλλω αν ασχολείται και κανένας.  Γιατί δε γίνεται όλα αυτά να μην τα αναφέρει κανείς τόσα χρόνια…

Το κακό είναι ότι δεν ξέρω πώς να αντιδράσω…  Αν αρχίσω να πηγαίνω παντού με τα πόδια μάλλον δεν θα τους πολυπειράξει, ε;

Έχει ξεφύγει η κατάσταση.  Πήγανε λέει οκτώ άτομα και κάνανε αγωγή κατά δημοτικού σχολείου γιατί τους ενοχλούσαν οι φωνές των παιδιών.  Και η ελληνική …δικαιοσύνη επέβαλε πρόστιμο 80.000 ευρώ στο σχολείο!

Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος να αναφέρω επιχειρήματα για το θέμα.  Απλά μια ιδέα μου θέλω να γράψω.  Κάποιος έχει πει ότι «εκεί που κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μια φυλακή».  Κλείστε το σχολείο κι ανοίξτε μια φυλακή στη θέση του, να μη γίνεται φασαρία και να μην ενοχλούνται οι γείτονες.  Να δούμε τότε τι άποψη θα έχουν για το θέμα…

Φαντασία χρειάζεται.  Μόνο έτσι μπορείς να αντιμετωπίσεις κάτι τέτοιους μαλάκες.

Αυτό δεν είναι αντί…

Μ’ αρέσει να γυρνάω στο ίντερνετ. Και μ’ αρέσει να βρίσκω πράγματα που αξίζουν.

Βρήκα μια παρέα. Πολύ ωραία παρέα και πολύ μικρότερή μου ηλιακά. 00’s.

Δεν τις ξέρω. Ούτε μ’ αρέσουν όλα όσα λένε. Αλλά μ’ αρέσει το ότι τα λένε.

Ωραίες λέξεις. Ωραίες φωτό. Ωραία παρέα.

nadia
hlekrtOniii
freshmilk
κα

Από μικρός τα πήγαινε πολύ καλά με τα γράμματα, αλλά όχι και τόσο καλά με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ήταν ντροπαλός και κάπως πιο αδύναμος χαρακτήρας. Όταν παίζανε ξύλο στο σχολείο ήταν μονίμως το παιδί που τις έτρωγε και τα υπόλοιπα παιδιά τον κοροϊδεύανε.

Μεγάλωσε όμως κι άρχισε να ανοίγεται. Διάβαζε χρόνια για να περάσει σε καλή σχολή και τα κατάφερε.

Με τις παρέες που έκανε στο Πανεπιστήμιο άρχισε να ανοίγεται.

Στα 25 του προσλήφθηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες της χώρας.

Στα 30 του παντρεύτηκε την Κατερίνα. Μέσα σε 5 χρόνια απέκτησαν 3 παιδιά.

Στα 40 του ήταν διευθυντής της εταιρίας στην οποία εργαζόταν τα τελευταία 15 χρόνια και στα 50 του κατάφερε να την κάνει έναν από τους κυρίαρχους του κλάδου της στην Ευρώπη, δίνοντας δουλειά σε δεκάδες οικογένειες.

Στα 60 του πάντρεψε την κόρη του που του έκανε 2 εγγόνια, ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Στα 65 του βγήκε στη σύνταξη και με την Κατερίνα αποσύρθηκανε στη μικρή γωνιά της Ελλάδας που είχε γεννηθεί.

Πέθανε ευτυχισμένος στα 85 του, έχοντας ζήσει μια γεμάτη ζωή. Ευτυχισμένος.

Μοιάζει κάπως σαν Αμέρικαν Ντριμ, ε; Καλό θα ‘ταν για παραμύθι. Παραμύθι είναι. Γιατί στην Ελλάδα του 2007 η ιστορία μας κόπηκε κάπου λίγο πριν τα 25, πριν προσληφθεί στη δουλειά. Όχι ο Γιώργος Χ. γιατί ο χαρακτήρας του παραμυθιού μας αυτού είναι φανταστικός. Η ιστορία πέντε (μέσα σε διάστημα μικρότερο από 3 μήνες) όμως παιδιών, που θα μπορούσε να είναι αληθινή και να έχει μια εξέλιξη όπως εκείνη του παραμυθιού μας, όντως κόπηκε κάπου εκεί στην αρχή της 3ης δεκαετίας της ζωής τους, το 2007.

Διαβάστε παρακάτω:

Στρατιώτες που θα μπορούσαν να στελεχώσουν δύο διμοιρίες έχουν αυτοκτονήσει τα τελευταία 10 χρόνια, σύμφωνα με έρευνα του ΣΚΑΪ.

Σε ό,τι αφορά τους παράγοντες ο κ. Αργυρίου είπε ότι εκτός από τα ψυχολογικά προβλήματα που επιτείνονται με την κατάταξη στο στρατό, είναι η απάνθρωπη συμπεριφορά στελεχών των ενόπλων δυνάμεων.

Πηγή άρθρου: skai.gr 19/03/2007

Δεν είναι όλοι ικανοί για να γίνουν πολεμιστές. Όπως δεν είναι όλοι ικανοί για να γίνουν γιατροί, χορευτές, καθηγητές ή οτιδήποτε άλλο, έτσι δεν μπορούν όλοι να γίνουν φαντάροι - να αντέξουν την στρατιωτική ζωή. Και δε σημαίνει ότι πρέπει να έχεις ψυχολογικά προβλήματα για να μην μπορείς να αντέξεις την αδικία και την πίεση του να σε ρήξουν στα σκατά (=ελληνικός στρατός).

Όντως στον πόλεμο δεν είναι λογικό ο ένας να πάει και ο άλλος όχι. Δε χρειάζεται όμως να περνάμε μια ολόκληρη χρονιά από τη ζωή μας - σε περίοδο ειρήνης) γλείφοντας καραβανάδες και μετρώντας τις αντοχές μας. Άλλωστε πέρα από τις πρώτες 40 μέρες εκπαίδευσης η υπόλοιπη θητεία υπάρχει απλά και μόνο για να συμπληρώνεται ο αριθμός φαντάρων που απαιτείται για να δικαιολογούνται τόσοι αξιωματικοί.

Δεν είναι ακόμη λογικό για μια χώρα να κλείνει ένα από τα πιο παραγωγικά της κομμάτια (νέοι άνδρες 18-28 ετών) για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα σε στρατόπεδα, να ασχολείται με μαλακίες.

Μειώστε επιτέλους τη θητεία και κάντε ποιο ανθρώπινες τις συνθήκες διαβίωσης και εκπαίδευσης.

Χάνουμε πολλά στον στρατό. Τουλάχιστον να μη χάνουμε και το υπόλοιπο της ζωής μας.

χρήσιμο link: omhroi.gr

Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο.
Με ποια αφορμή έγινε και πότε έγινε δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει το τι έγινε.

Για άλλη μια φορά νέα παιδιά (τραμπούκοι, λουφαδόροι, αλήτες και άλλα κολακευτικά επίθετα θα τους προσδώσουν οι πολλοί), που παιδιά είναι και όνειρα έχουν και βλέποντας κάποιους να τους τα καταστρέφουν ξεφεύγουν από τα όρια, βρέθηκαν απέναντι από ‘δυνάμεις καταστολής’.

Και αυτή τη φορά μια από τις δυνάμεις αυτές, ένας ‘ειδικός φρουρός’ (τι ακριβώς σημαίνει αυτό δεν ξέρω) αποφάσισε να το παίξει Movie Star και για να προστατευτεί (!) έριξε προειδοποιητικά με το όπλο του στον αέρα!

Και την επόμενη μέρα οι αρμόδιοι αντί να τον χώσουν μέσα, να τον διώξουν, να τον θέσουν σε διαθεσιμότητα ή τουλάχιστον να τον κράξουν που έθεσε τόσα παιδιά σε κίνδυνο, του αποδώσανε τα εύσημα!

Η εισαγγελέας δε που ήταν στο χώρο δεν έκανε τίποτα!

Ελπίζω να μην έρθει η μέρα που ο Δύναμη Καταστολής - Ειδικός Φρουρός για να προστατευθεί από τα θηρία αυτά, θα στρέψει το όπλο του όχι στον ουρανό, αλλά καταπάνω τους.

Τότε δεν θα ασχοληθεί κανείς με αυτούς που του δίνουν σήμερα τη δύναμη και τη δικαιοδοσία να το κάνει. Που αυτοί είναι οι επικίνδυνοι που θα πρέπει να λογοδοτήσουν.

Γεια σου δημοκρατική και προοδευτική Ελλάδα με την παιδεία και τη δικαιοσύνη σου!

Ξαναδιάβασε λίγο τους στίχους του Ελύτη…

“…έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά
και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα
πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο,
με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό,
τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.
Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία,
οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.
Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον
επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές,
πού ‘λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν.
Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το
έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:
μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου.
Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν.
Και χτυπούσανε όπου να ‘ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.
Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε…“

Πήγα σήμερα το πρωί στην εκκλησία για να ανάψω ένα κερί.

Έπεσα πάνω στο κύρηγμα. Δεν μπορώ να πω, ωραία τα έλεγε.

Κι όσο από κόσμο… πανικός γινότανε. Στο χωριό μου δε γεμίζει τόσο ο ναός ούτε το Πάσχα. Αλλά στο χωριό μου δεν είμαστε ούτε το ένα χιλιοστό του πληθυσμού της Αθήνας.

Και ακούγανε όλοι με τόση προσοχή, τόση αφοσίωση, τόση ευλάβεια…

Δεν θέλω να το παίξω διδάσκαλος, ενάρετος, κριτής ή κάτι τέτοιο… καμία σχέση…

Απλά, αναρωτιώμουνα… Αν όλος αυτός ο κόσμος που ήταν εκεί - κι εγώ μαζί - κάναμε το ένα δέκατο από αυτό που υπαγορεύουν τα όσα είπε και δίδαξε ο Χριστός, δεν θα ήταν ο κόσμος μας Παράδεισος;

Μήπως πρέπει κάποτε να αφήσουμε τους τύπους και να κοιτάξουμε την ουσία; Να κάνουμε πράξη αυτά που - θεωρητικά έστω - πιστεύουμε;

Κοινοτυπίες λέω, ε;

Από τότε που ήμουνα μικρό παιδί και πήγαινα δημοτικό θυμάμαι αυτήν την έρμη την παιδεία να δεινοπαθεί στα χέρια κάθε πολιτικού που τύχαινε να γίνει Υπουργός Παιδείας. Δε χρειαζόταν να αλλάξει κυβέρνηση για να αλλάξει τελείως η εθνική πολιτική για την παιδεία, αλλά κώλος στην καρέκλα του υπουργού και γινόμασταν πραγματικά κάθε φορά κώλος.

Τώρα που μεγάλωσα και πέρασα πλέον από όλα τα στάδια - ή σχεδόν όλα - του εκπαιδευτικού συστήματος μπορώ να πω ότι έχω μια πλήρη άποψη για το πως αυτό λειτουργεί. Αλλά δεν πρέπει να με νοιάζει πια, έτσι δεν είναι; Τελείωσα. Άρα δεν έχω λόγο να τα συζητάω… Κι όμως.

Λόγο και υποχρέωση έχουμε όλοι να τα συζητάμε. Γιατί μια κοινωνία χωρίς Παιδεία και Κοινωνική Περίθαλψη είναι καταδικασμένη. Είναι μηδέν.
Αλλά δεν έχουμε δικαίωμα να τα εκμηδενίζουμε όλα και ελαφρά τη καρδία να παίρνουμε θέση μην ακούγοντας την άλλη πλευρά.

Ένα σύστημα εκπαίδευσης που οι δάσκαλοι του Δημοτικού παίρνουν τα νέα βιβλία για να τα δουν και να τα διδάξουν στα παιδιά ένα μήνα αφού έχει ξεκινήσει η χρονιά, που τα περισσότερα Δημόσια Σχολεία έχουν ελλειπέστατες υποδομές, που στο Πανεπιστήμιο η καθηγήτρια μας έλεγε “πάρτε το Case Study και βγάλτε το μόνοι σας φωτοτυπία γιατί στο φωτοτυπικό του Πανεπιστημίου δε μου βγάζουν”, εννοείται ότι επιβάλλεται να αλλάξει. Αλλά όχι κάθε φορά και όχι με τόση προχειρότητα!

Η παιδεία χρειάζεται περισσότερα λεφτά. Λεφτά στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια για καλύτερες υποδομές, λεφτά στους δασκάλους ώστε στα παιδιά μας να θέλουν να τους δώσουν τις βάσεις για τη μόρφωσή τους οι καλύτεροι κι όχι όποιοι λάχει, λεφτά σε καλό σχεδιασμό και ποιοτική ύλη. Λεφτά στους ανθρώπους για να παράγουν κάτι καλό.

Και οργάνωση με τον κατάλληλο άνθρωπο στην κατάλληλη θέση. Δεν είναι δυνατόν να διοικεί τις σχολές ο καλύτερος ή απλά ο πιο δικτυωμένος καθηγητής. Από πού ως πού μπορεί ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τα χρόνια της ζωής του στην επιστήμη του να διοικήσει και να επιβληθεί σε άλλους; Δε λέω, να του δώσουν κάποια τιμητική θέση, αλλά τη διοίκηση και τον έλεγχο - οργανωτικά και πειθαρχικά ζητήματα - να τα κάνει άλλος. Δε γίνεται σε κάθε Πανεπιστήμιο να υπάρχουν περιπτώσεις καθηγητών που κόβουν για την πλάκα τους ή για να φτιάξουν όνομα “δύσκολου” καθηγητή και αυτό που φταίει για την ελληνική κοινωνία και τη διοίκηση του υπουργείου να είναι οι Αιώνιοι Φοιτητές που αυτοί δημιούργησαν και που στο κάτω κάτω δεν κοστίζουν τίποτα και σε κανέναν!

Ας φτιάξουμε αυτά, τα βασικά, πρώτα και ας μιλήσουμε μετά για μεταρρυθμίσεις περί διάρκειας σπουδών και ιδιωτικών πανεπιστημίων!

Υπάρχει μια έκφραση που λένε στο χωριό μου… “Πίναμε και Λέγαμε”.

Η έκφραση αυτή αναφέρεται στη κουβέντα που γίνεται το βράδυ ή το απογευματάκι, όταν η παρέα είναι χαλαρή γύρω από το τραπέζι, τα ουζάκια στα μικρά ποτήρια και οι μεζέδες στα ποτήρια. Τα λόγια βγαίνουν ελεύθερα και εκφράζονται ουσιαστικά οι πιο ενδιαφέρουσες απόψεις. Απόψεις που υποβοηθούνται από το αλκοόλ και που φυσικά έχουν την αναίδεια της άφαισης που αυτό παρέχει.

Είναι ουσιαστικά οι κουβέντες που λέει κάθε Έλληνας όπου και όποτε βρεθεί. Εγώ αν ήμουν πρωθυπουργός… εγώ αν ήμουν προπονητής… εγώ αν ήμουν δάσκαλος… εγώ αν ήμουν ο πατέρας σου… κλπ κλπ. Απόψεις που εκφράζονται χωρίς δεύτερη σκέψη και φυσικά χωρίς καμία συνέπεια.

Πίναμε και λέγαμε λοιπόν και εδώ σ’ αυτό το blog, αλλά λέγαμε και θα λέμε κόντρα σε κάθε τι που χαλάει αυτόν τον κόσμο και μας χαλάει γενικότερα. Με την αναίδεια που προσφέρει όχι το αλκοόλ, αλλά η ανωνυμία του διαδικτύου.

“Αντί…” σε όλα τα άσχημα της καθημερινότητας. Και επειδή το Anti είναι μικρή λέξη για να τη δεχθεί ο webmaster του blog.com: greekanti