Περί …Βλακείας!
Παρακολουθούσα στις ειδήσεις της κρατικής τηλεόρασης ένα ρεπορτάζ για τις απαγορεύσεις καπνίσματος στις διάφορες χώρες και σκεφτόμουνα ότι όπου να’ ναι θα προκύψει κι εδώ κάνα νέο απαγορευτικό νομοσχέδιο. Και θα καταλήξει κι αυτό στα σκουπίδια, όπως τόσα άλλα. Γιατί εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε γέλασε…
Εμείς δεν είμαστε σαν τους βλάκες τους Ευρωπαίους, ούτε σαν τους χαζούς τους Τούρκους που δεχθήκανε τέτοιους νόμους και απαγορεύουν στα καφενεία και τα εστιατόρια το κάπνισμα. Εμείς είμαστε ανυπότακτοι Γαλάτες. Εμείς είμαστε ανυπέρβλητοι μαλάκες.
Εμείς την ανυπακοή μας ξέρουμε να τη δείχνουμε στο να καπνίζουμε δίπλα στον άλλον που τρώει και στο να περνάμε με κόκκινο το φανάρι… Όχι σ’ αυτόν που μας καταντάει να δουλεύουμε για 600 ευρώ το μήνα, ούτε σ’ εκείνον που μας τρώει τα λεφτά…
Εδώ και λίγο καιρό ακούω για άτομα που κάποια στιγμή συνάντησα στη ζωή μου πως πεθάνανε από καρκίνο κι ότι αιτία ήταν το τσιγάρο. Και φρικάρω στην ιδέα ότι τα ίδια τα ακούνε και οι φίλοι μου κι αντί να το κόψουν το ρημάδι συνεχίζουν να καπνίζουν σαν φουγάρα! Και φρικάρω ακόμα πιο πολύ όταν σκέφτομαι ότι κι εγώ για να μην τους την σπάσω τους αφήνω να καπνίζουν στο σπίτι μου και μάλιστα στο δωμάτιο που κοιμάμαι.
Όχι, δε ζητάω ν’ αρχίσουμε κι εδώ το κυνήγι μαγισσών που παίζει στο εξωτερικό. Άλλωστε εδώ ο μόνος που παίζει να την πληρώσει είναι κάνας κακομοίρης καταστηματάρχης που θα φάει το πρόστιμο γιατί κάπνιζε ο ελληνάρας πελάτης του στο τραπέζι των μη καπνιστών. Το θέμα είναι να αλλάξουμε μυαλά και ν’ αρχίσουμε να σεβόμαστε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους γύρω μας.
