Περί …μετρικά
Οχτώ παρά δέκα το πρωί, καθώς κατεβαίνω τις κυλιόμενες στο Μετρό στο Μοναστηράκι συνειδητοποιώ ότι έχει αλλάξει ο μήνας και η κάρτα απεριορίστων δεν ισχύει πλέον.
Αυτό το μήνα δε θα βγάλω κάρτα γιατί τον μισό θα τον περάσω μακριά από την πρωτεύουσα. Θα βγάλω όμως δύο εβδομαδιαία. Και πως τα ‘χω καταφέρει έχω πάνω μου ακριβώς 10 ευρώ. Όσο κάνει και το εισιτήριο. Πάω στο γκισέ λοιπόν να πάρω το εβδομαδιαίο μου.
“Οχτώ η ώρα ανοίγει” μου κάνει η κυρία που καθαρίζει τη τζαμαρία.
Οχτώ; Και τι; Θα περιμένω δέκα λεπτά; Πάω απέναντι, στα αυτόματα εκδοτήρια εισιτηρίων. Εισιτήρια για όλα τα γούστα, σε όλες τις τιμές και όλα τα χρώματα. Πάρε κόσμε.
“Ένα εβδομαδιαίο των δέκα ευρώ” λέω στο μηχάνημα. “Δεν έχω” μου κάνει εκείνο. “Θες ένα ομαδικό των δέκα ευρώ για το αεροδρόμιο;”. “Όχι” του απαντάω. “Ε, τότε περίμενε”.
Και περίμενα. Η κοπέλα το άνοιξε το εκδοτήριο στις οχτώ παρά τρία. Μπροστά μου ήταν μια κυρία που περίμενε για να βγάλει κάρτα απεριορίστων.
“Γιατί δεν το ανοίγουν πιο νωρίς;” ρωτάω την κοπέλα. “Απέναντι δεν τα ‘χει όλα τα εισιτήρια”.
“Γιατί έτσι είναι το πρόγραμμα”, μου απαντάει απότομα και μου δίνει το εισιτήριο.
Άντε, σοβαρά;
“Κακώς” της λέω και φεύγω.
“Στην Ελλάδα ζεις, τι περίμενες;”, μου κάνει η κυρία που πήρε πριν από μένα την κάρτα της.
Έλα ντε, τι περίμενα;
Πόσο παράλογος είμαι!
Ένας σταθμός που εξυπηρετεί χιλιάδες άτομα κάθε μέρα δεν έχει εκδοτήριο από τις 5 μέχρι τις 8 το πρωί. Γιατί; Για να μην πληρώσουν έναν υπάλληλο για τρεις ώρες; Για να μη ξυπνήσουν τον καϋμένο τον υπάλληλο από τις 4; Γιατί δεν χρειάζεται υπάλληλος;
Όχι. Απλά, γιατί δεν τους ενδιαφέρει. Γιατί όποιος κι αν είναι αυτός που πήρε αυτή την απόφαση δεν πρόκειται να λογοδοτήσει ποτέ και σε κανέναν για την ταλαιπωρία τη δική μου και των άλλων που περιμέναν στην ουρά να ανοίξει το εκδοτήριο. Όπως δεν θα τ’ ακούσει από κανέναν γιατί ενώ κάθε μήνα πωλούνται χιλιάδες κάρτες απεριορίστων διαδρομών κανένας σταθμός δεν έχει θήκες για τις κάρτες. Όπως και προφανώς δεν τ’ άκουσε από κανέναν για το ότι στο σταθμό των Αμπελοκήπων οι κυλιόμενες ήταν χαλασμένες για πάνω από ένα μήνα. Ή για το ότι όταν για άλλη μια φορά ”ο ανελκυστήρας είναι εκτός λειτουργίας” σε ένα σταθμό, δεν είναι λογική η λύση “τα άτομα με κινητικά προβλήματα να εξυπηρετηθούν από άλλο σταθμό”.
Αλλά βλέπεις στο Μετρό δεν μπορείς να βρεις το μεγάλο αφεντικό και να τα πεις. Άμα θες να κάνεις τα παράπονά σου άντε το πολύ πολύ να βρεις τον υπεύθυνο σταθμού βάρδιας. Κι αυτός θα σου πει ότι φταιν’ οι “από πάνω”. Ή θα συμπληρώσεις το ερωτηματολόγιο, με το οποίο αμφιβάλλω αν ασχολείται και κανένας. Γιατί δε γίνεται όλα αυτά να μην τα αναφέρει κανείς τόσα χρόνια…
Το κακό είναι ότι δεν ξέρω πώς να αντιδράσω… Αν αρχίσω να πηγαίνω παντού με τα πόδια μάλλον δεν θα τους πολυπειράξει, ε;
