Περί Θρησκείας… (α)
Πήγα σήμερα το πρωί στην εκκλησία για να ανάψω ένα κερί.
Έπεσα πάνω στο κύρηγμα. Δεν μπορώ να πω, ωραία τα έλεγε.
Κι όσο από κόσμο… πανικός γινότανε. Στο χωριό μου δε γεμίζει τόσο ο ναός ούτε το Πάσχα. Αλλά στο χωριό μου δεν είμαστε ούτε το ένα χιλιοστό του πληθυσμού της Αθήνας.
Και ακούγανε όλοι με τόση προσοχή, τόση αφοσίωση, τόση ευλάβεια…
Δεν θέλω να το παίξω διδάσκαλος, ενάρετος, κριτής ή κάτι τέτοιο… καμία σχέση…
Απλά, αναρωτιώμουνα… Αν όλος αυτός ο κόσμος που ήταν εκεί - κι εγώ μαζί - κάναμε το ένα δέκατο από αυτό που υπαγορεύουν τα όσα είπε και δίδαξε ο Χριστός, δεν θα ήταν ο κόσμος μας Παράδεισος;
Μήπως πρέπει κάποτε να αφήσουμε τους τύπους και να κοιτάξουμε την ουσία; Να κάνουμε πράξη αυτά που - θεωρητικά έστω - πιστεύουμε;
Κοινοτυπίες λέω, ε;
